حلقه ای از جنس احساس
چرا وقتی زنها و مردها میخواهند با هم ازدواج کنند حلقه ای از طلا یا فلزی گرانبها به دست هم میکنند؟ چون طلا زیباست؟ یا چون ارزشمند است؟ یا چون با دوام است و خراب نمیشود؟ یا شایدبه خاطر همه اینها.. اما آیا ماده ای ارزشمندتر از طلا هم وجود دارد که بشود حلقه ازدواج را با آن ساخت.. چیزی که آدم بتواند همه احساسی را که نسبت به همسر آینده اش دارد در آن جای بدهد و بعد به او هدیه اش کند؟ شاید هیج ماده ای نتواند احساس های آدم را به همان عمقی که هستند بیان کند. اما اخیرا دانشمندان با کمک طراحان و پژوهشگران به تازگی پدیده ای عچیب به وجود آورده اند که "زیست جواهر سازی" نام دارد. آنه سلول زنده استخوان آدم را میگیرند ، مرحله های آماده سازی را روی آن انجام می دهند و بعد در محیطی مخصوص آنرا کشت میدهند.
این سلول میتواند از راه های مختلفی از بدن انسان گرفته شود. یکی از آنها گرفتن سلول از دندانی است که قبلا شکسته. سلول زنده در محیط مخصوص کشت ، به سرعت شروع میکند به تقسیم و تکثیر شدن. چیزی نمیگذرد که یک سلول تنها به توده ای از جنس استخوان تبدیل میشود . این توده استخوانی همان ماده اولیه ای است که هنرمندان طراح آنرا به یک حلقه زیبای ازدواج تبدیل میکنند. فکرش را بکنید. حلقه ازدواجی که از استخوان همسر آدم درست شده باشد !!.
استخوان نمادی است قوی از عمیق ترین بخش وجود ما.. حتی وقتی میخواهیم بگوییم چیزی را تا بن وجودمان تجربه کرده ایم.. میگوییم تا مغز استخوان مان آنرا حس کرده ایم و استفاده از استخوان برای ساخت حلقه ازدواج میتواندنمادی باشداز عمق احساسمان !!!!
